Mësime nga Jakobi (3)
8. nëntor e diel
“Jakobi…të dymbëdhjetë fiseve të shpërndarë nëpër botë: përshëndetje!” Jakobi 1:1
Jakobi i drejtohet të krishterëve të hershëm që u arratisën prej Jerusalemit si “të dymbëdhjetë fiseve të shpërndarë nëpër botë”. Fjala greke që përdori Jakobi për ta përshkruar këtë është “diaspora”, nga e cila vjen fjala “i shpërndarë”. Pamja është si e dikujt që shpërndan fara. Pas martirizimit të Stefanit në kapitullin 7 të Veprave, të krishterët në Jeruzalem u përballën me një përndjekje gjithnjë e më të madhe nga Perandoria Romake. Ata refuzuan kërkesën e romakëve për të rrëfyer “Cezari është Zot”. Në vend të kësaj, ata këmbëngulën se kishte vetëm një Zot, Zoti Jezu Krisht. Kështu, Bibla na informon se “të gjithë u shpërndanë…me përjashtim të apostujve” (Veprat 8:1). Jakobi u shkroi besimtarëve që iu desh të linin shtëpitë e tyre, punët e tyre, pronat e tyre - çdo gjë. Ky është stres! Megjithatë, Perëndia lejoi që ata të përjetonin shpërndarjen dhe stresin që erdhi si pasojë, për një qëllim.
Po të kishin qëndruar këta besimtarë në Jerusalem, ka shumë të ngjarë që ungjilli të mos ishte përhapur kaq plotësisht në mbarë botën e njohur. Kudo që këta ndjekës të hershëm të Jezusit u shpërndanë, ata ndanë Lajmin e Mirë të veprës shpenguese të Krishtit dhe brenda vetëm një brezi, Ungjilli u përhap në të gjithë Perandorinë Romake. Kjo është arsyeja pse Jakobi i shkroi kishës që ishte “shpërndarë nëpër botë”: “Ta konsideroni një gëzim të madh, o vëllezër të mi, kur ndodheni përballë sprovash nga më të ndryshmet” (Jakobi 1:2). Shpërngulja e tyre prej Jerusalemit rezultoi në mbjelljen e kishës në të gjithë botën e njohur. “Por Perëndia ynë e ndërroi mallkimin në bekim” (Nehemia 13:2). Me Perëndinë, dhimbja afatshkurtër mund të çojë në fitim afatgjatë. Ai përdor pengesat që ndonjëherë nuk i kuptojmë për të përmbushur qëllimet e Tij. A është kjo ajo që po ndodh në jetën tënde tani? Besoji Perëndisë; Ai e di se çfarë po bën!
