Perëndia e mban Fjalën e Tij
18. nëntor e mërkurë
“Kështu Zoti i dha Izraelit tërë vendin që ishte betuar t'ua jepte etërve të tyre, dhe bijtë e Izraelit e pushtuan dhe banuan në të” Jozueu 21:43
Tre herë në këtë pasazh, Jozueu i tha popullit që Perëndia bëri atë që tha se do të bënte: (1) “Kështu Zoti i dha Izraelit tërë vendin që ishte betuar t'ua jepte…” (v. 43); (2) “Zoti u siguroi pushim rreth e qark, siç u ishte betuar etërve të tyre” (v. 44); (3) “Nuk ra për tokë asnjë nga fjalët që Zoti i pati thënë shtëpisë së Izraelit; të tëra u vërtetuan” (v. 45). Gjashtëqind vite përpara se kjo të ndodhte, Perëndia i bëri një premtim Abrahamit: “Unë do t'ja jap këtë vend pasardhësve të tu” (Zanafilla 12:7). Kur Abrahami vdiq, e vetmja tokë që ai zotëronte ishte varri i Sarës. Pasardhësit e tij në rastin më të mirë ishin bujq me qira dhe në rastin më të keq skllevër në Egjipt për katër shekuj. Moisiu i udhëhoqi ata deri afër Kanaanit, por kurrë nuk i futi aty. Perëndia i premtoi Abrahamit: “Unë prej teje do të bëj një komb të madh, do të të bekoj dhe do ta bëj të madh emrin tënd, dhe ti do të jesh një bekim. Dhe unë do të bekoj të gjithë ata që do të të bekojnë dhe do të mallkoj ata që do të të mallkojnë, te ti do të jenë të bekuara tërë familjet e tokës” (Zanafilla 12:2-3).
Ky premtim u përmbush pjesërisht me Jozueun dhe plotësisht në Jezusin. Në Të, të gjithë kombet janë të bekuar. Në Të, çdo person ka shpresë dhe mundësi që të shpengohet. Jo më kot apostulli Pal shkroi: “Sepse të gjitha premtimet e Perëndisë janë në atë [Jezusin]” (2 Korintasve 1:20). Perëndia ynë është një Perëndi premtim-bërës dhe premtim-mbajtës. Të tjerët mund të bëjnë një premtim dhe ta harrojnë atë. Por kur Perëndia ynë bën një premtim, ti mund të mbahesh tek ai: “Ai që premtoi është besnik” (Hebrenjve 10:23).

