Mësime nga Jakobi (2)
7. nëntor e shtunë
“Por një bërës i veprës, ai do të jetë i lumtur në veprimtarinë e vet” Jakobi 1:25
Në veri të Izraelit dhe e mbushur me jetë ujore të llojeve të ndryshme, Deti i Galilesë është një det blu i bukur. Në jug të Izraelit ndodhet Deti i Vdekur dhe quhet “i Vdekur” për një arsye të mirë: nuk ka jetë në ujërat e tij të ndenjura. Çfarë i bën kaq të ndryshëm këto dy trupa ujorë? Së pari, Deti i Galilesë ka një hyrje: lumi Jordan derdhet në të. Në bregun e tij jugor, Deti i Galilesë ka gjithashtu një dalje: uji rrjedh përmes Luginës së Madhe të Riftit. Ashtu si Deti i Galilesë, edhe Deti i Vdekur ka një hyrje: Jordani derdhet në të. Por Deti i Vdekur nuk ka dalje; ai merr, por nuk jep.
Kjo është tema e librit të Jakobit: besimtarët e gjallë jo vetëm që marrin, por edhe japin. Ata e vënë fjalën që marrin (hyrje) në veprim (dalje): “Sepse nëse dikush është dëgjues i fjalës dhe jo bërës, ai i përngjan një njeriu që e shikon fytyrën e tij natyrale në një pasqyrë; ai e shikon veten dhe pastaj ikën, duke harruar menjëherë si ishte. Ndërsa ai që do të shikojë me vemendje ligjin e përsosur, i cili është ligji i lirisë, dhe ngulmon në të, duke mos qenë një dëgjues harraq, por një bërës i veprës, ai do të jetë i lumtur në veprimtarinë e vet” (Jakobi 1:23-25). Jakobi na paralajmëron që të mos bëhemi aq të përqendruar te qielli, sa të mos kemi më asnjë dobi në tokë; se nuk mjafton vetëm të lexojmë Shkrimet e Shenjta, por duhet gjithashtu të kërkojmë mënyra praktike për t’i zbatuar ato çdo ditë. Mesazhi i tij mund të përmblidhet me sloganin e famshëm të Nike: “Thjesht bëje!”.
