Vepro dhe reago si një i krishterë
30. korrik e enjte
“Ju keni dëgjuar se u qe thënë të lashtëve…por unë po ju them” Mateu 5:21-22
Rreth fillimit të shekullit të nëntëmbëdhjetë, një mjek rus me emrin Ivan Pavlov fitoi Çmimin Nobel për eksperimentet e tij me qentë. Të gjithë kishin një gjë të përbashkët — u rridhte pështyma kur ishin pranë ushqimit. Por Pavlovi donte të zbulonte nëse pështymëzimi mund të shkaktohej nga një nxitës tjetër, prandaj i kushtëzoi qentë duke i rënë një zileje para se t’u jepte ushqim. Me kalimin e kohës, zilja e darkës shkaktonte pështymëzim, edhe kur ushqimi nuk shërbehej. Pavlovi e quajti këtë marrëdhënie të mësuar një refleks të kushtëzuar.
Ne të gjithë jemi kushtëzuar, me vetëdije ose pa vetëdije, gjatë gjithë jetës sonë. Shumë nga sjelljet tona janë diktuar nga këta reflekse të kushtëzuar. Disa reflekse të kushtëzuar janë po aq normalë dhe natyralë sa skuqja e fytyrës. Të tjerë janë po aq shkatërrues sa pirja e alkoolit për të mbytur dhimbjen. Por qoftë të vetëdijshëm apo të pavetëdijshëm, të padëmshëm apo të dëmshëm, një gjë është e sigurt: ne jemi shumë më tepër të kushtëzuar sesa e kuptojmë. Dhe një dimension i rritjes sonë shpirtërore është rikushtëzimi nga hiri i Perëndisë. Jezusi tha: “Ju keni dëgjuar se u qe thënë të lashtëve…por unë po ju them”. Jezusi e përdor këtë çift fjalish në mënyrë të përsëritur. Çfarë po bënte Ai? Po ç’instalonte “aplikacionet” e Besëlidhjes së Vjetër dhe po instalonte të vërtetat e Besëlidhjes së Re. Nuk ishte më “sy për sy”. Jezusi e përditësoi në “ktheja edhe faqen tjetër”, gjë që kërkonte reflekse të rikushtëzuar (shiko Mateu 5:38–39). Ndonjëherë është shumë më e lehtë të veprosh si i krishterë sesa të reagosh si i tillë. Si ndodh ky ndryshim në reagimet tona? Nga Fryma e Shenjtë. “Dhe ne të gjithë…transformohemi në të njëjtën shëmbëllim [si Jezusi] nga lavdia në lavdi, posi prej Frymës së Zotit” (2 Korintasve 3:18).
